Monologi wariatki

Przedstawienie jest performatywnym monologiem kobiety, artystki, Polki cierpiącej na schizofrenię, walczącej ze stygmatyzacją społeczną i artystyczną. Taka stygmatyzacja i wykluczenie na poziomie społecznym i interpersonalnym skutkuje izolacją, ograniczeniem zawodowym, towarzyskim i rodzinnym. Osoby chore psychicznie postrzegane są jako groźne i nieprzewidywalne, małowartościowe i bezużyteczne, budzą lęk i są obiektami licznych uprzedzeń. W spektaklu tytułowa Wariatka, ale jednocześnie aktorka, Katarzyna Żuk opowiada lub, można rzec, obie opowiadają (będąc w stałej i bezpośredniej konfrontacji z widzami) o codziennych zmaganiach z chorobą psychiczną, o walce artystki o uznanie i akceptację, o zderzeniu z systemem i wymogami obowiązującymi w dzisiejszym świecie, który odrzuca i nie znosi inności.