Cykada

W ciągu ostatnich kilku lat Londyn stał się centrum jazzowego renesansu. Nowy przypływ energii i nastawienia młodych muzyków, zainspirowanych m.in. przez Johna Coltrane'a, Pharaoha Sandersa czy Sun Ra, a także Madvillain, J Dilla, Flying Lotusa i Floating Pointsa, zapoczątkował ogromną świeżość na londyńskiej scenie. To buzujące energią środowisko zgromadziło kolejną grupę młodych muzyków, którzy wzajemnie pragnęli odkrycia nowej formy ekspresji. Razem stworzyli Cykadę.

Cykada to zespół uznanych muzyków na scenie londyńskiej, grających w takich grupach jak m.in. Myriad Forest, EZRA Collective, Maisha, Where Pathways Meet, Family Atlantica i Don Kipper. Kręgosłupem projektu są muzycy związani z nie istniejącym już Myriad Forest: basista Jamie Benzies wraz z odpowiadającym za elektronikę Tilé Gichigim-Lipere. Chwilę później dołączył do nich perkusista Tim Doyle aka Chiminyo. Razem byli pierwszymi członkami Cykady. Jamie wspomniał w jednym z wywiadów:

Zainteresowałem się bardziej zrobieniem czegoś, co ma większą wizję. Projektami, w których spotykasz się i pracujesz z ludźmi, z którymi lubisz dzielić przestrzeń i przy tym nie spieszysz się. Upewniasz się, że czerpiesz radość ze swojej muzyki i że wszystko inne przychodzi naturalnie.

Trębacz Axel Kaner-Lidstrom, saksofonista James Mollison oraz "secret weapon" Gitarzysta Javi Pérez uzupełniają zespół. Tilé posiada wyjątkową i niezbędną rolę w zespole - oprócz grania na klawiszach, programuje, przetwarza i modyfikuje dźwięki instrumentów, co jest ogromnym czynnikiem w tworzeniu charakterystycznego brzmienia zespołu. Unikalny vibe Cykady jest znakiem rozpoznawczym członków zespołu. Niepowtarzalność jest ich kluczowym aspektem w procesie twórczym.

Cykada to energetyczna bomba o niepowtarzalnym stylu. W zgrabny sposób łączy odległe bieguny, świat analogów rozbity jest elektroniką, wschodnie wpływy przeplatają się z zachodnimi, a harmonizujące i nostalgiczne momenty z parkietowymi bombami. Wydaje się, że Zachodnia Afryka po prostu graniczy z Europą Wschodnią, gdzie turecka muzyka przybija piątkę Flamenco, a wszystko to opakowane jest fundamentami londyńskiej sceny klubowej. Tak wiele inspiracji sprawia wrażenie niemożliwości ich zjednoczenia, jednak Cykada umiejętnie tego dokonuje, tworząc warstwy dewastacji, piękna i intrygi.