Śpiąca Królewna

....Dawno, dawno temu żyli sobie król i królowa. Mieszkali w pięknym, wielkim zamku, ale do pełni szczęścia brakowało tylko potomka. Wkrótce los uszczęśliwił ich i na świat przyszła mała królewna. Uradowani rodzice wydali na jej cześć ucztę, na którą zaprosili wróżki i te jako matki chrzestne przekazywały po kolei dary małej królewnie- urodę, mądrość, wdzięk... Niestety przyszła również nieproszona wróżka i szukając zemsty, rzuciła na małą królewnę klątwę, że w dniu 15 urodzin ukłuje się wrzecionem i zaśnie na sto lat... i tak też się stało. Królewna ukłuła się wrzecionem i natychmiast zapadła w głęboki sen, a wraz z nią król i królowa oraz wszyscy poddani... W końcu minęło już sto lat, gdy do zamku przybył odważny królewicz, który chciał zrzucić z niej klątwę. Kiedy ujrzał śpiącą królewnę od razu się w niej zakochał i złożył na jej ustach pocałunek. Królewna obudziła się i z nią cały dwór. Wkrótce wzięli ślub, urządzono im piękne, królewskie wesele i żyli długo i szczęśliwie...

Proponowany spektakl Śpiąca Królewna - Charlesa Perraulta. Libretto zostało oparte o oryginalną bajkę, jednak na potrzeby sceniczne zostało częściowo zmienione i tak uplastycznione, aby wyraźniej pokazać odbiorcy taniec epoki oraz zwyczaje. Tak mamy oryginalne choreografie mistrzów baroku francuskiego, tańce balowe epoki Ludwika XIV a także pantomimę w tle z muzyką z tamtego okresu. Zarówno stroje jak i gesty są typowe dla epoki króla słońce - a zatem bajka poprzez adaptacje staje się bardziej tu i teraz w świecie dworu i wszechobecnego ceremoniału i etykiety. Zarówno role solowe jak i obecność powracającego słońca i księżyca są typowy dla epoki baroku motywem przemijania, które znajdowało swój wyraz w filozofii epoki. Bajka jest tak skonturowana że jej odbiorcą może być zarówno małe dziecko jak i osoba dorosła. Każdy jest w stanie znaleźć cos dla siebie.