Kontrabasista wg Rogacewicza

Tekst Patricka Süskinda to, ironiczna opowieść o samotnym człowieku, który nie potrafi pogodzić się z myślą grania "ostatnich skrzypiec" w orkiestrze. Ale nie tylko w orkiestrze, bo - jak się okazuje - również w życiu. Spektakl jest także monologiem o rozpaczliwej samotności, którą bohater stara się wypełniać muzyką.

KONTRABASISTA to przepełniony groteską, śmiechem i nostalgią monodram. To swoisty rozrachunek życiowy niespełnionego muzyka, a tak naprawdę to właściwie każdego z nas. W monodramie miłość konkuruje z nienawiścią, a gorzki śmiech z bezsilnością. Samotność kontrabasisty to pole do popisu dla jego wyobraźni. Wyobraźnia bohatera ukazuje widzowi szereg nie tylko komicznych, ale i dramatycznych zachowań.

"Kontrabasista" to jednoaktowy monolog muzyka wypowiedziany w kierunku wyimaginowanego "per pana", w którym to tytułowy kontrabasista streszcza swoje nieszczęśliwe życie. Za przyczynę swojego niepowodzenia obwinia kontrabas, który nie jest tylko zwyczajnym instrumentem, ale staje się towarzyszem samotności bohatera. Między bohaterem, a kontrabasem zachodzi zależność, z jednej strony jest to "nieprzydatny mebel", przyczyna całego zła i niepowodzenia w życiu muzyka, na którą został skazany, bo "nikt sam nie wybiera kontrabasu", a z drugiej strony można zauważyć wielką pasję, z jaką poświęca się niedoceniony muzyk, grając na tym właśnie instrumencie.

Kontrabasista był nagradzany i  oklaskiwany w USA (Nowy Jork, Waszyngton, Minneapolis - 2016) oraz w Kanadzie - 2017, Spektakl w ostatnich latach był zapraszany na festiwale teatralne do; MOSKWY, KIJOWA. ATEN, ERYWANIA.