Moralność Pani Dulskiej

Spektakl, który dosłownie i wprost obśmiewa zakłamanie, obłudę, wszechobecny egoizm, pogoń za pieniądzem i życie w niewygodnych, lecz dających określony poziom społeczny układach. Wyśmiewa ludzki prymitywizm, fałsz i podporządkowanie wartościom materialnym. Pokazuje świat, w którym liczy się kariera, zasobność portfela, w którym żony zdradzają mężów, mężowie żony, kochanki kochanków i kochankowie kochanki. Wszyscy dookoła o wszystkich wszystko wiedzą. Każdy milczy - inaczej musiałby rzucić kamieniem jako pierwszy. Lepiej wyprzeć się własnych przekonań, a nawet płci o ile tylko można dzięki temu osiągnąć więcej, wyleźć jeszcze wyżej, zaistnieć. Fabułę spektaklu osadzono w świecie dzisiejszym - opartym na pozorach, w którym rzeczywistość kreowana jest w mediach społecznościowych, gdzie każdy jest szczęśliwy, ma poczucie humoru, robi wielką karierę, jest biznesmenem, duszą towarzystwa. Ma zwykle setki znajomych w kontaktach. Połowy nazwisk nie potrafiąc równocześnie skojarzyć z konkretną twarzą. Byle nie wyjść na sobków, ponuraków, a przede wszystkim nie być nijakimi, niezauważonymi, niedocenionymi. Gdyby Zapolska miała szansę zaglądnąć do współczesnych, porządnych domów przyglądałaby się ludziom z taką samą nienawiścią z jaką traktowała mieszczaństwo swoich czasów. I dziś nie zabrakłoby dla niej tematów do drwin. Bo czy mało to dzisiaj wygodnych Zbyszków? Sprytnych i przebiegłych Juliasiewiczowych? Hanek, które polują na bogatych mężów po galeriach.... handlowych? Hesiek, a może Melek, które od małego uczone są, że w życiu należy się dobrze ustawić, bo czasy mamy takie trudne. Pierdołowatych mężów, którzy dla świętego spokoju machają ręką na wszystko? I w końcu mało to w naszym dzisiejszym świecie Dulskich - zakłamanych, obłudnych i chciwych? Może nawet więcej...